راز بوسههای پیامبر (ص) بر بدن امام حسین(ع)

تور کربلا. تور زمینی کربلا. تور هوایی کربلا.

امام باقر (ع) می فرماید: <<شیوه پیامبر(ص) این بود که چون حسین (ع) نزد او می آمد، او را به پیش خود می کشانید و به امیر مؤمنان (ع) می فرمود: <<حسین را نگهدار. سپس جای جای بدن او را می بوسید و می گریست.>> حسین سؤال می کرد که: <<پدر جان! چرا گریه می کنی؟>> پیامبر (ص) می فرمود: <<پسر جانم! جای شمشیرهایت را می بوسم و می گریم.>>


حضرت امام رضا (ع) می گوید: <<چون امام حسین(ع) متولد شد، پیغمبر (ص) به اسماء بنت عمیس فرمود: <<فرزندم را بیاور.>> اسماء می گوید: <<حسین را در جامه سفیدی پیچیدم و به خدمت حضرت رسول بردم.>> آن حضرت او را گرفت و در دامن گذاشت. سپس در گوش راست او اذان و در گوش چپ او اقامه گفت.

جبرئیل نازل شد و گفت: <<خداوند به تو سلام می رساند و می فرماید: <<چون علی (ع) نسبت به تو به منزله هارون نسبت به موسی است، پس او را به نام پسر کوچک هارون که <<شبیر>> است، نام گذاری کن و چون زبان تو عربی است، او را <<حسین>> بنام.>>>>


ابن عباس می گوید: <<روزی رسول خدا (ص) بین اصحاب نشسته بود، حسن (ع) وارد شد. تا نگاه پیامبر بر او افتاد، گریست و فرمود: <<نزدیک بیا.>> پیامبر او را به نزدیک خود کشید و بر زانوی راست خود نشاند. طولی نکشید، حسین (ع) وارد شد. پیامبر (ص) تا او را دید، گریه کرد و او را نزدیک خود برد و بر زانوی چپ خود نشاند. سپس فاطمه (س) وارد شد. پیامبر با دیدن او گریان شد و او را طرف راست خود نشاند.

پس از آن ها، حضرت علی(ع) وارد شد و پیامبر با دیدنش، اشک ریخت و او را در طرف چپ خود نشاند.

اصحاب گفتند: <<ای پیامبر! هرکدام از آن ها را مشاهده کردی، گریه نمودی! آیا در بین آن ها هیچ کس نبود که با دیدنش مسرور شوی؟>>

پیامبر در گفتاری طولانی به اوصاف آن ها پرداخت و خبر شهادت آن ها و مکر و حیله و ظلم امتش درباره آن ها را بیان فرمود.

آن حضرت درباره امام حسین (ع) چنین بیان داشت: <<و اما الحسین، فانه منی و هو ابنی و ولدی و خیرالخلق بعد اخیه و هو امام المسلمین و مولی المؤمنین و خلیفه رب العالمین... ؛ حسین از من است. او فرزند من و بعد از برادرش، بهترین فرد بین مردم، است. او پیشوای مسلمانان، سرور و مولای اهل ایمان، جانشین پروردگار جهانیان، فریادرس درماندگان، پناه پناه خواهان و حجت خدا بر تمام جهانیان است.>>

پیامبر گرامی اسلام (ص) در ادامه سخنانشان فرمود:

<<و هو سید شباب اهل الجنه و باب نجاه الامه، امره امری و طاعته طاعتی...؛ او سرور جوانان بهشت و باب نجات امت است. فرمان او، فرمان من است و فرمان برداری از او، فرمان برداری از من است. کسی که از او پیروی کند، از من است و کسی که با او مخالفت کند، از من نیست.>>


امام حسین (ع) می فرماید: <<هنگامی نزد رسول خدا (ص) رفتم که ابی بن کعب نزد آن حضرت بود. رسول خدا (ص) به من فرمود: <<مرحبا بک یا اباعبدالله یا زین السماوات و الارض ؛ خوش آمدی ای اباعبدالله! ای زینت آسمان ها و زمین!>>

ابی گفت: <<ای رسول خدا! چگونه فرد دیگری غیر از شما، زیور آسمان ها و زمین است؟>>

فرمود: <<سوگند به خدایی که مرا به حق، به پیامبری برانگیخت! حسین بن علی در آسمان ها بزرگوارتر است تا در زمین. سمت راست عرش خدای عزوجل نوشته است: <<مصباح هدی و سفینه نجاه... (حسین) چراغ هدایت و کشتی نجات است. امام خیر، برکت، عزت، فخر، دانش و ذخیره است.>>



بنا بر روایات زیادی که از پیامبر و ائمه معصومین رسیده است، امام معصوم از صلب پاک و طاهر اباعبدالله الحسین (ع) می باشند.

امام حسین (ع) می گوید: <<من و برادرم (در خردسالی) نزد جدمان، رسول خدا (ص) رفتیم. آن حضرت من و برادرم را بر روی پاهای خود نشاند. سپس ما را بوسید و فرمود:

<<پدرم فدای شما دو امام صالح باد! خداوند شما را از من و پدر و مادرتان برگزید. از صلب تو (ای حسین) امام (دیگر) را برگزید که نهمین آنان قائم آنان (عج) است. همه شما در فضیلت و منزلتی که نزد خدا دارید، برابرید.>>>>

در روایت دیگری آمده است که پیامبر (ص) فرمود: <<روز قیامت، عرش خدا به تمام زینت ها آراسته می شود و امام حسن (ع) بالای یکی از منبرها و امام حسین (ع) بالای منبری دیگر قرار می گیرند. خداوند عرش را با وجود این دو بزرگوار می آراید، همچنان که دو گوشواره، زن را می آراید.>>



پیامبر (ص) فرمود:

<<حسن و حسین بعد از من و علی و مادرشان، بهتر از همه انسان های روی زمین می باشند و مادرشان بهترین زنان عالم است.>>


در کتاب ادریس آمده است:

<<حضرت ادریس روزی به یاران خود رو کرد و فرمود: <<روزی فرزندان آدم(ع) درباره بهترین مخلوقات خدا بحث کردند. بعضی گفتند: <<پدر ما آدم بهترین مخلوق خدا است ؛ چون که خدا او را با دست قدرتش خلق کرد و روح منسوب به خود را در او دمید و به امر او، فرشتگان به عنوان احترام آدم، او را سجده کردند و آدم را <<معلم فرشتگان>> خواند و او را خلیفه زمین قرارداد و اطاعت او را بر مردم واجب نمود.>>



عده ای گفتند: <<نه بلکه بهترین مخلوق خدا، فرشتگان اند که نافرمانی از خدا نمی کنند...>>

گروه سوم گفتند: <<بهترین خلق خدا، جبرئیل است که در درگاه خدا امین وحی می باشد.>>

گروه دیگر، سخن دیگری گفتند و گفت وگو زیاد شد تا این که حضرت آدم (ع) در مجلس حاضر گشت. پس از اطلاع از ماجرا به آن ها فرمود:

<<فرزندانم! آن طور که شما فکر می کنید، درست نیست. وقتی خداوند مرا آفرید و روحش را در من دمید، بلند شدم و نشستم، درحالی که به عرش خدا می نگریستم. ناگهان پنج نور در نهایت شکوه و کمال درخشش را دیدم که غرق در انوار آن ها شدم.>>

عرض کردم: <<خدایا! این پنج نور کیست اند؟>>

فرمود: <<این پنج نور، نور <<اشرف مخلوقات اند.>> این ها باب های رحمت من و واسطه های بین من و مخلوقاتم هستند. اگر این ها نبودند، تو را و آسمان ها و زمین و بهشت و دوزخ و خورشید و ماه را نمی آفریدم.>>

عرض کردم: <<خدایا! نام این ها چیست؟>>

فرمود: <<به عرش بنگر. وقتی نگاه کردم، این نام های پاک را یافتم: محمد، علی، فاطمه، حسن و حسین (ع)


همان گونه که پیامبر (ص) به امام حسن و امام حسین (ع) علاقه فراوان داشت؛ آن ها نیز به پیامبر (ص) محبت شدید داشتند.

ابن عباس می گوید: در لحظه آخر عمر پیامبر (ص) حسن و حسین (ع) درحالی که می گریستند و شیون می نمودند، به بالین پیامبر (ص) آمدند علی (ع) خواست آن ها را از پیامبر جدا کند، ولی پیامبر فرمود: <<علی! بگذار من آن ها را ببویم و آنان مرا ببویند، من از دیدار آن ها بهره مند گردم و آن ها نیز از دیدار من بهره گیرند. این دو فرزند بعد از من، ستم ها خواهند دید و مظلومانه کشته می شوند.>>

آنگاه پیامبر (ص) فرمود: <<خدا لعنت کند آنان را که به این دو فرزندم ظلم می کنند.>>

تور کربلا-تور زیارتی به کربلا-زیر نظر سازمان...